"Posłali
natomiast do niego kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy
mieli podchwycić Go w mowie. Ci przyszli i rzekli do Niego:
"Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i na nikim Ci nie
zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej w
prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Mamy
płacić czy nie płacić?". Lecz On poznał ich obłudę i
rzekł do nich: "Czemu Mnie wysyłacie na próbę? Przynieście
mi denara; chcę zobaczyć.". Przynieśli a On ich zapytał:
"Czyj jest ten obraz i napis?". Odpowiedzieli Mu: "Cezara".
Wówczas Jezus rzekł do nich: "Oddajcie więc Cezarowi, co
należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga". I byli pełni
podziwu dla Niego."
(Mk
12, 13-17)
Ileż
razy my - chrześcijanie jesteśmy poddawani takim próbom w
doczesnym życiu, w społecznych relacjach ukształtowanych na bazie
politycznych ideologii? Ileż razy jesteśmy poddawani egzaminom w
dziedzinie fałszywie rozumianej tolerancji czy nadużywanej błędnie
dyskryminacji jako niesprawiedliwego oskarżenia za brak miłości i
szacunku do bliźniego? Jak często osaczają nas faryzeusze żądający
od katolików ślepego dostosowania się do wdrażanych w życie
niedorzecznych pomysłów uwłaczających chrześcijaninowi, i
jednocześnie powołujących się na wyżej wymieniony fragment
Ewangelii według Świętego Marka, próbując wywołać w nas
poczucie winy oraz odruch uległości wobec ich obrzydliwych
roszczeń, będący następstwem impulsu wynikającego z zatrwożenia
przed zostaniem posądzonym o brak empatii, wrażliwości czy
posłuszeństwa Bogu poprzez wypełnienie Jego woli zaprezentowanej w
przytoczonych wersetach Pisma Świętego?
Mnie
zdarzyło się to kilkakrotnie.
Staram
się żyć uczciwie według (przede wszystkim!) Prawa Bożego. Wola
Ojca Przedwiecznego jest dla mnie Drogowskazem postępowania. Staram
się więc miłować bliźniego mego, ale jak
siebie samą,
w związku z czym domagam się od szanowanej przeze mnie osoby
szacunku do mnie i traktowania mnie w sposób, w jaki ja tę osobę
traktuję. Staram się wypełniać moje zobowiązania wobec państwa,
w którym mieszkam, by nie kraść. Dostosowuję się do
obowiązującego prawa, by nie mieć na sumieniu przestępstwa. Nie
zapędzam się jednak do ślepego posłuszeństwa względem ludzi.
Nie ma bowiem żadnej władzy nade mną, która nie pochodziłaby od
Boga (J 19,10-11). Bardziej obawiam się więc Sądu Ostatecznego i
tego w jaki sposób Pan mój Wszechmogący ocenia moje myśli, słowa,
czyny oraz starania niż tego, w jaki sposób postrzegają mnie
ludzie, którzy zazwyczaj mierzą innych własną miarą. Kiedy ktoś
zatem stawia mnie pod ścianą i wymaga ode mnie podporządkowania
się temu, co jest bezprawne w kontekście Bożych Przykazań, co nie
godzi się z moim sumieniem jako chrześcijanki, odmawiam i odrzucam
uległość, jakiej się ode mnie w takich momentach oczekuje. Nie
mam się bowiem podobać ludziom, a memu Stwórcy. Nie mam również
obowiązku wypełniać woli człowieka. Spoczywa na mnie bowiem
posłuszeństwo przede wszystkim wobec Boga. Winna jestem zatem żyć
według woli Ojca Przedwiecznego. Grzech nazywam więc grzechem. Moja
mowa zaś brzmi jasno i klarownie: TAK, NIE, nie zachowując nic
pomiędzy tymi dwoma określeniami. Jeżeli coś jest obrzydliwe, nie
będę się temu podporządkowywać. Nie chcę i nie zamierzam
działać wbrew własnemu sumieniu. Cenię sobie bowiem nade wszystko
ciszę i duchowy spokój, na straży czego stoi zawsze pokora i
posłuszeństwo wobec mego Pana. Nie fascynuje mnie więc współczesny
świat. Stanowi on bowiem mizerną konstrukcję domku z kart. Kiedy
zatem ktoś wymusza ode mnie podporządkowanie się strukturze tegoż
świata, będącego jedynie marnością nad marnościami, powołując
się na mój obowiązek oddania Cezarowi tego, co do Cezara należy,
zadaję jedno, ale (w moim odczuciu) bardzo istotne pytanie, a
mianowicie:
Ileż
i co należy do Cezara, a ileż i co należy do Boga?
Starając
się utrzymać równowagę wewnętrzną w życiu doczesnym poprzez
wypełnianie nałożonych na nas obowiązków według reguły
odpowiedzialnej za czystość naszego chrześcijańskiego sumienia a
podanej przez Chrystusa w wyżej przytoczonych wersetach Pisma
Świętego, należy najpierw rozeznać: co jest Czyją własnością.
By oddać Cezarowi to, co do niego należy, trzeba znać dziedzinę i
płaszczyznę jego stanów rzeczy oraz słusznych roszczeń wobec nas
jako obywateli. By zaś oddać Bogu to, co do Niego należy, winniśmy
mieć świadomość tego, co jest własnością Stwórcy. Skoro
jednak wszystko pochodzi od Ojca Wszechmogącego, co pochodzi od
Cezara i co przynależy do Cezara? Skoro wszyscy jesteśmy
stworzeniami Boga a chrześcijanie są dziećmi Boga, to czy
stanowimy własność kogoś innego i czy ktoś, prócz naszego
Stwórczy, ma nad nami władzę sprawczą?
W
związku z powyższym, jeśli kiedykolwiek ktokolwiek zażąda od
Ciebie posłuszeństwa w jakiejkolwiek sprawie i akceptacji
jakiejkolwiek sytuacji, nakazując, byś oddał Cezarowi to, co do
Cezara należy, rozważ wpierw przytoczone wyżej zagadnienie w
świetle własnego sumienia i w kontekście Pisma Świętego, by mieć
i jasność, i pewność, że to, czego od Ciebie ktoś oczekuje,
rzeczywiście jest własnością Cezara. Jeżeli zaś będziesz mieć
sprzeczne wobec stawianych Ci roszczeń przekonania, nie wahaj się
sprzeciwić, powołując się na argumenty Nauki Jezusa Chrystusa, by
nie tylko zachować duchowy spokój, ale by tym sposobem oddać Bogu
to (!), co do Niego należy. Nie pozwól, aby współczesny świat
okradał Ojca Przedwiecznego z Jego własności i tym samym z
Majestatu, zaszczuwając Cię fałszywie rozumianą tolerancją czy
dyskryminacją lub podobnymi hasłami stanowiącymi spójny element
propagandy dążącej do sukcesu psychicznego zniewolenia słabych i
uległych.
Oddaj
Cezarowi to, co do Cezara należy, a Bogu oddaj to, co do Boga
należy. Zważ jednak, wypełniając ów wyszczególniony obowiązek,
byś nie popełnił błędu ni grzechu, byś zachował czystość
sumienia i byś wypełnił wolę Ojca Przedwiecznego. Bacznie zatem
rozważ w świetle Pisma Świętego:
Ileż
i co należy do Cezara, a ileż i co należy do Boga?
"Było
to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła Jego
godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na
świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł
już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać,
wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga
wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A
wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do
miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem,
którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra on rzekł
do Niego: "Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?". Jezus mu
odpowiedział: "Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale
później będziesz to wiedział.". Rzekł do Niego Piotr: "Nie,
nigdy mi nie będziesz nóg umywał.". Odpowiedział mu Jezus:
"Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną.".
Rzekł do Niego Szymon Piotr: "Panie, nie tylko nogi moje, ale i
ręce, i głowę!". Powiedział do niego Jezus: "Wykąpany
potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy
jesteście czyści, ale nie wszyscy.". Wiedział bowiem, kto Go
wyda, dlatego powiedział: "Nie wszyscy jesteście czyści.".
A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy
stole, rzekł do nich: "Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy
mnie nazywacie "Nauczycielem" i "Panem", i dobrze
mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem
wam nogi, to i wyście powinni nawzajem umyć sobie nogi. Dałem wam
bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.
Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego
pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to,
będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować.
Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz
[potrzeba] aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb,
ten podniósł na Mnie swoją piętę. Już teraz, zanim się to
stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, że JA
JESTEM. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego,
którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, ,
przyjmuje Tego, który Mnie posłał."."
(J
13,1-20)
Podczas
nabożeństwa, kiedy kapłan pochylił się nad bosymi księżmi i
ministrantami, aby umyć im stopy, przeszedł mnie prąd wewnętrznego
napięcia i wzruszenia jak nigdy dotąd i scenę Ostatniej Wieczerzy
kontemplowałam całą sobą w tak bezkompromisowo namacalny sposób
jakbym była jej żywym współuczestnikiem. Na wskroś wówczas
przeszył mnie strach odczuwany przez Chrystusa, który już
wiedział, że stoi u progu Swej Męki koniecznej do przejścia w
pokorze i milczeniu, w zgodzie z wolą Ojca Wszechmocnego
ofiarującego Swego Syna Jednorodzonego w imię Miłości do
człowieka i w imię jego zbawienia, po czym dziś świat depcze
obojętnością oraz pogardą, lekceważeniem i ignorancją niczym po
jesiennych liściach butwiejących w kałużach jesiennego deszczu.
Któż
z nas nie odczuwały przerażenia w obliczu zagrożenia życia? Kto
by się nie bał starcia z własną śmiercią, zapowiadającą się
niemiłosiernym cierpieniem i bólem? Kto z nas bez strachu i
napięcia świadomie, i ulegle wsunąłby swe ramię pod Krzyż, i
ruszył Drogą Męki Pańskiej na miejsce swego ukrzyżowania bez
asysty personelu medycznego, bez leków przeciwbólowych czy narkozy
ogólnej, by zmysły każdym neuronem doświadczyły potworności
demonów drzemiących w ludzkiej naturze?
Przerażenie,
które płonęło w Jezusie opasającym się białym prześcieradłem
i przygotowującym się do Ostatniej Wieczerzy, parzyło moją duszę.
Czułam napięcie i strach, przeogromny smutek, ale i zaskakującą
pokorę, i zgodę na wypełnienie się Słowa. Sprzeczne ze sobą
emocje buzowały we mnie i wrzały niczym woda w gwiżdżącym
czajniku łaskotanym płomieniami przeobrażającymi ciecz w parę.
Jakże
On się zmagał z ciężarem wiedzy i świadomości doświadczenia,
które musiał przyjąć i wypełnić. Jakże płonął w żywiole
uczuć oraz emocji serwowanych przez ludzkie ciało w jakim Bóg
zdecydował się objawić człowiekowi Swego Syna. Jakże się bał,
prosząc: "Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich"
(Łk 22,42), a mimo to pokornie zgodził się z własnym losem,
przyjmując Swe przeznaczenie na przekór odczuwanej i dręczącej Go
trwogi konania w cierpieniach poprzez z odwagą oraz oddaniem
wypowiedziane słowa: "Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech
się stanie!" (Łk 22,43).
Czując
to uniżenie Boga odzieranego z wszechmocy przez słabości ludzkiego
ciała, skłonnego do paraliżującego je przerażenia, broniącego
się strachliwie przed bólem, odczytałam ów akt lęku Chrystusa
modlącego się w Ogrójcu jako wyznanie Samego Stwórcy,
zapewniającego nas nie tylko o Swej Rodzicielskiej Miłości, ale
również zapewniającego nas o tym, że nic, cokolwiek jest nami
jako istotą z krwi i kości, nie jest Mu obce, że to, czego
doświadczamy na własnej skórze jest także Jego udziałem, że gdy
cierpimy, On cierpi, gdy jesteśmy smutni, On się smuci... Ten akt
stał się dla mnie wyciągniętą w moim kierunku dłonią Ojca,
który owym gestem zachęca mnie do odwagi, do zawierzenia Mu siebie
w pełnym słowa znaczeniu mego istnienia - mojej egzystencji, do
pójścia za Nim mimo wszystko i wbrew wszystkiemu. Ten akt to
drogowskaz jedynej drogi w bezpiecznym dla człowieka kierunku - w
kierunku Życia, a nie - jakby się wydawało - śmierci.
Nie
jest to łatwa droga, zwłaszcza dla człowieka przywiązanego do
doczesności, uzależnionego od przyziemności, rozkochanego w
dobrobycie i przywilejach z nim związanych czy niepotrafiącego
zaakceptować samotności oraz ciszy z powodu towarzystwa, którego
pragnie być częścią za wszelką cenę na swoją chwałę i cześć
- dla człowieka egocentrycznego, egoistycznego, pysznego,
nieposiadającego łaski wiary.
Jedynym
ratunkiem dla takiego właśnie człowieka jest Jezus. Z tego też
powodu tylko przez Chrystusa możemy dotrzeć do Ojca, ponieważ to
On właśnie - Zbawiciel jest w stanie uwolnić nas od wszystkich
zniewoleń wymienionych wyżej, gdyż taka była (i jest!) wola Boga
objawiona formą kielicha symbolizującego Mękę Pańską przyjętą
przez Mesjasza z pokorą. Obleczony więc w białe prześcieradło
pochyla się nad nami, by nas umyć i by Swym odzieniem zetrzeć z
nas brud, byśmy - jak zapowiada w rozmowie z Piotrem - "mieli z
Nim udział" (J 13,8). Nikt i nic nie jest Tym, który nas łączy
z naszym Stwórcą jak Chrystus. Tylko poprzez Jednorodzonego Syna
Bóg dał człowiekowi możliwość dostąpienia zbawienia i tym
samym Królestwa Niebieskiego. Uniżył Jezusa, by Ten stał się
Jednym z nas, przyjmując ciało z Maryi Dziewicy za sprawą Ducha
Świętego, by z nami żyjąc na co dzień, ukazał nam Ojca
Przedwiecznego w Swojej Osobie, by nas w Nim rozkochał, by nas
wzmocnił wiarą oraz nadzieją i zachęcił do przyjęcia Miłości,
która nie jest łatwa, ale która jest gwarancją pokonania śmierci.
Nie ma więc innej możliwości jak Chrystus. To On jest Drogą,
Prawdą i Życiem. To On może nas oczyścić, uzdrowić, uwolnić i
zbawić. To On obmywa nas wodą symbolizującą Życie i osusza
białym prześcieradłem, w które jest odziany, symbolizującym z
kolei nieskazitelność, czystość, idealność - doskonałość, a
więc symbolizującym cechy obce ludzkiej naturze, a będące Tym,
Kim jest Bóg w Swej Postaci.
Podczas
nabożeństwa, kiedy kapłan, wcielający się w rolę Jezusa,
obmywał bose stopy księży oraz ministrantów znajdujących się
przed ołtarzem, przeszyła moje serce Ewangelia według świętego
Jana pobrzmiewająca głosem Chrystusa, odpowiadającego na prośbę
Piotra zwracającego się do Pana słowami, by Ten nie tylko nogi
jego umył, ale i ręce, i głowę (J 13,9). Wówczas - w tym (jakże
niezwykłym) momencie prowadzonej podczas Ostatniej Wieczerzy rozmowy
- pada wyjaśnienie objawiające człowiekowi warunek dostąpienia
zaszczytu bycia zbawionym. Jezus bowiem odpowiada Piotrowi, mówiąc:
"Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest
czysty" (J 13,10).
Cóż
to oznacza?!
Iluż
z nas jest częścią Kościoła Świętego, tworzącą gliniany
fundament Tejże Instytucji podmywany codziennością i podbierany
doczesnością - fundament osłabiający Tę Instytucję i narażający
Ją na upadek oraz zniszczenie? Iluż z nas ze szczerym, gorliwym
sercem uczestniczy we Mszy Świętej? Iluż z nas pragnie Boga i Go
kocha, ale w chwilach trudnych, bolesnych, przykrych i niepożądanych
doświadczeń odwraca się od Niego, w Nim szukając winy za wszelkie
zło jakiego stajemy się ofiarami a jakiego sprawcami sami nierzadko
jesteśmy? Iluż z nas rozpływa się w uwielbianiu Pana, kiedy
jesteśmy świadkami cudów, a za progiem Kościoła iluż zrzuca z
ramion płaszcz świętości, by poświęcić się doczesnemu życiu
i to bez reszty, bez opamiętania?
Nierzadko
dusza pragnie Boga, a ciało jej się zuchwale sprzeciwia i zdradza
ją w imię przywiązania do przyziemności, czego symbolem są stopy
człowieka - część owego ciała mająca bezpośredni kontakt z
ziemią, realnie, bo zmysłowo odczuwająca materialną strukturę
ludzkiej egzystencji a tym samym rodząca w człowieku poczucie
stabilności oraz kontroli nad sobą i wszystkim, co go otacza.
Twardo stąpając drogą codzienności ku lepszemu jutru, mamy złudne
wrażenie, że posiadamy wpływ na nasze życie, że decyzjami i
działaniami jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko, co tylko chcemy
(stąd nadużywane współcześnie przekonanie: "chcieć to móc,
a móc to chcieć") zapewniając sobie bezpieczeństwo i
szczęście. Tymczasem, wcierając nasze stopy w bruk obieranych
przyziemną wędrówką szlaków, kochając Boga i pragnąc Jego
Obecności w naszych codziennych zmaganiach, potrafimy się od Niego
oddalić i wobec Niego uodpornić, zwłaszcza w chwilach
rozczarowania, niepowodzenia, porażki, straty, cierpienia - tego, co
jest zaprzeczeniem hedonizmu. W relacjach z Ojcem Przedwiecznym dbamy
o dystans, bojąc się zawierzenia Mu wszystkiego, kim jesteśmy i
czym siebie określamy. Pragnienie nie! stracenia kontroli nad tym,
co w nas się dzieje i co rozgrywa się wokół nas, okazuje się
silniejsze od Miłości, którą jest Bóg, a której nie potrafimy
przyjąć, ponieważ nie umiemy lub obawiamy się Tę Miłość
odwzajemnić, gdyż owa umiejętność wiąże się z całkowitym
wyrzeczeniem się siebie, z bezgranicznym zaufaniem naszemu Panu,
poddaniem się Jego woli - to jak przejście z nóg na wózek
inwalidzki pchany przez Chrystusa lub na ramiona Jezusa przenoszącego
nas przez wszystkie ścieżki oraz zakręty doczesnej tułaczki. Lęk
przed utratą kontroli jest strachem przed utratą niezależności
jaką symbolizuje zdolność poruszania się i chodzenia wszędzie
tam, gdzie chcemy dotrzeć. Stopy, którymi siła grawitacji
przykleja nas do podłoża, są ucieleśnieniem prawa do spełniania
własnej woli.
Jesteśmy
(w większości chrześcijańskiej populacji) niczym święty Piotr.
Mamy bowiem czyste głowy i ręce, ale brudne i pokryte kurzem
doczesnej tułaczki stopy. Myślami i słowem oraz czynem wielbimy
Boga, przestrzegamy świąt i uczestniczymy w nabożeństwach,
potrafimy okazać potrzebującym pomocy i wsparcia dobre serce,
staramy się żyć według Przykazań, ale kiedy tracimy grunt pod
nogami, kiedy doświadczamy czegokolwiek wbrew naszej woli, kiedy
upadamy, bo nasze niewładne nogi odmawiają posłuszeństwa i
uginają się pod ciężarem naszej niedoskonałości, bezradności i
niemocy... wtedy bardzo często bez wahania i namysłu wyrzekamy się
Jezusa trzy razy przed pianiem koguta, choć na co dzień swym
postępowaniem zdawaliśmy się być gotowi za Nim pójść nawet do
więzienia i na śmierć (Łk 22,33-34). Pragniemy chodzić po
jeziorze niczym święty Piotr, ale - jak i on! - zlęknieni ruchem
fal oraz zuchwałością wiatru (czyli przygnieceni trudnymi i
bolesnymi doświadczeniami), przerażeni z powodu zagrożenia i
bojaźliwi o własne bezpieczeństwo, wpadamy w panikę, topimy się
w bezsilności i lamentujemy, szukając w Bogu ratunku lub obarczając
Go winą za brak w nas prawdziwej wiary, nadziei i miłości - wtedy
zdradzamy niemoc, będącą wynikiem barku w nas zaufania i efektem
polegania na sobie, nie zaś na Chrystusie zapewniającym: "Odwagi!
Ja jestem, nie bójcie się! (Mt 22,22-33).
Stopy
są ucieleśnieniem - symbolem naszej woli, której, by zostać
zbawionym i mieć udział z Jezusem, musimy się wyrzec na rzecz
wypełniania woli Ojca Wszechmocnego.
To
dla człowieka jest najtrudniejsze. Rezygnacja bowiem z własnej woli
i przyjęcie pragnienia wypełniania woli Boga za oczywiste oraz
jedyne nasze powołanie wiąże się z wyrzeczeniem się samego
siebie, z odrzuceniem potrzeby realizowania swoich pragnień, pasji,
dbania o rzeczy przyziemne będące marnością nad marnościami, z
przyjęciem z hiobową pokorą wszystkiego, cokolwiek nas spotka, z
dbaniem o chwałę i cześć Pana, nie zaś o wygodę i komfort czy o
prestiż społeczny, z przyjęciem udziału z Chrystusem i w
Chrystusie, czyli z akceptacją cierpienia, strat, bólu - z
akceptacją naszej drogi krzyżowej, jeśli Bóg uzna to za
konieczne.
Jezus
pochylający się nad bosymi stopami, by je umyć, przygotowuje nas
owym gestem do zdolności świadomego powiedzenia Ojcu
Przedwiecznemu: "Jednak nie moja wola, lecz Twoja wola niech się
stanie", nawet!, gdy kielich, który przyjdzie nam przyjąć z
jakiegoś, Panu naszemu znanego tylko powodu, wyda nam się zbyt
trudny do udźwignięcia. Owa ceremonia oczyszczenia jest zatem
uwolnieniem człowieka od niego samego, od przyziemności i
codzienności, od doczesnego bytu, od świata pokus i przyjemności.
To akt przygotowania do wyprawy Drogą poprzez Prawdę w kierunku
Życia.
W
akcie Ostatniej Wieczerzy podają również z ust Zbawiciela -
Nauczyciela słowa zachęty. Chrystus bowiem zwraca się do nas z
przykazaniem, byśmy według danego nam przykładu tak czynili, jak
On nam uczynił (J 13,13-16).
Niniejsze
przykazanie nadmiernie i (w moim skromnym przekonaniu) nietrafnie
bywa interpretowane przez kapłanów (wspominam tych, których
kazania na ten temat nie są mi obce) zachęcających nas do służenia
innym, ale służenia w kontekście czysto! ludzkich relacji, czyli
pomagania komuś w trudnych momentach jego codzienności, angażowania
się na płaszczyźnie przyziemnych konieczności i obowiązków -
zadań mniej lub bardziej istotnych w celu poprawienia kondycji życia
wspólnoty poprzez umacnianie więzi jej członków, dbania o jakość
doczesności, jaką przyszło nam przejść w grupie pielgrzymujących
do Królestwa Niebieskiego... I to nie jest niczym złym, ale…
Czy
właśnie na tym zależało Jezusowi? Czy rzeczywiście mamy dbać o
siebie wzajemnie tak troskliwie i z tak wielkim zaangażowaniem, by
życie doczesne nie utraciło swojego animuszu?
Oczywiście,
służenie nawet w kontekście czysto! ludzkim również jest częścią
naszych obowiązków wynikających chociażby ze specyfiki naszej
natury jaką winno być człowieczeństwo. Powołaniem jednak
chrześcijanina nie jest tylko to, a przede wszystkim jest nim
naśladowanie Chrystusa. Każdy z nas winien być (na wzór Jezusa!)
żyjący w Bogu i dla Boga, na Jego chwałę i cześć, nie zaś
tylko na pożytek swój lub wspólnoty, będący nierzadko
uprzyjemnieniem doczesnej tułaczki. Każdy z nas (jak Chrystus!)
winien świadomie i z pokorą wyrzec się samego siebie, by nie swoją
wolę, a wolę Ojca Przedwiecznego wypełniać z ogromnym
poświęceniem i oddaniem, nawet!, jeśli wymaga to cierpienia. Każdy
z nas powinien dokładać wszelkich starań, by nie tylko głowę
mieć czystą i ręce czyste, ale i nogi, to znaczy - musimy walczyć
z pokusami i z grzechem, by mieć duszę nieskazitelną i nienaganną,
czyli świętą, niczym białe prześcieradło, którym opasał się
Jezus, bo tylko świadectwem swego postępowania - zalet i
niezłomności wiary, nadziei i miłości - świadectwem podążania
Drogą przez Prawdę ku Życiu będziemy mogli innych uwolnić od
przywiązania do przyziemności - do bytu w czasoprzestrzeni.
Osobistą umiejętnością chodzenia po jeziorze będziemy zdolni
oczyścić innych, uwalniając ich od przywiązania do tego, co tu i
teraz w materialno-zmysłowej otoczce doznań.
Jezus
nawołuje nas, byśmy tak, jak On nam umył nogi, uwalniając nas
owym czynem od naszej własnej woli na rzecz woli Boga Ojca
Wszechmocnego, uwalniali innych świadectwem tejże wolności od ich
uzależnienia od doczesnego życia, od przesadnego dbania o kondycję
codzienności. Chrystus powołuje nas do tego, abyśmy mieli z Nim
udział. Zatem za Jego przykładem, winniśmy się wyrzec samych
siebie, z pokorą i zaufaniem przyjąć kielich tego, co jutro, by
nie nasza wola, a wola Ojca Przedwiecznego się stała -
zatriumfowała, a w tym wszystkim mamy być świadectwem wiary,
nadziei i miłości oraz światłem, które wskaże Drogę innym, by
w Imię Prawdy mieli Życie wieczne.
Tak!,
jak Jezus był i jest naszym Nauczycielem, tak i my powinniśmy być
nauczycielami, by ludzie nas podziwiali na chwałę Boga i poprzez
naśladowanie nas, naśladowali w rzeczywistości Chrystusa - to
wezwanie do świętości.
"Kiedy
zbliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i
żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co
się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy
zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!".
Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on
jeszcze głośniej wołał: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się
nade mną!". Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do
siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: "Co chcesz, abym ci
uczynił?". Odpowiedział: "Panie, żebym przejrzał.".
Jezus mu odrzekł: "Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła.".
Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały
lud, który to widział, oddał chwałę Bogu."
(Łk
18,35-43)
Przytoczony
fragment Ewangelii według świętego Łukasza ma dla mnie
szczególne, bowiem osobiste znaczenie, które niewiele różni się
od kapłańskich komentarzy interpretujących opisane w ów
fragmencie wydarzenie, ale które ma wymiar świadectwa -
niepodważalnej prawdy będącej esencją ludzkiego życia.
Świat
jest pełen ślepców - osób o zdrowych oczach poruszających się
po omacku jak zwykli to robić niewidomi rozpoznający przestrzeń po
dźwięku czy dotyku, a więc niewyraźnie oraz powierzchownie,
kreujący rzeczywistość według bodźców zewnętrznych wyławianych
w sposób czysto zmysłowy, tworzący dzięki temu w wyobraźni pewne
obrazy będące jedynie cieniem badanego środowiska, bo przecież
inną rzeczą jest ujrzenie kwiatu w jego pełnej krasie kolorów, a
zupełnie odmienną poczucie na dłoni delikatności jego płatków
czy mięsistości łodygi oraz liści albo zapachu jego nektaru, czym
widzący również ma szansę się delektować. Odbiór
kontemplowanych sygnałów nierzadko więc jest tylko konturem
prawdy. Niewidomy przyglądający się bowiem poznawanemu człowiekowi
poprzez "wzrok" opuszków palców - zmysł dotyku - jest w
stanie wyobrazić sobie twarz znajdującej się naprzeciwko siebie
osoby (kształt i wielkość jej oczu, ust, czoła, nosa, wypukłość
policzków czy brody), ale nie jest w stanie zobaczyć piegów na
skórze albo koloru włosów lub brwi i rzęs czy tęczówek.
Uzyskany w niniejszy sposób obraz stanowi w związku z tym jedynie
namiastkę badanego podmiotu (czy przedmiotu, a nawet zjawiska, jakie
definiują przestrzeń przeżywanej codzienności). Nikt, kto patrzy
na świat przez pryzmat fizycznych zdolności swego ciała, nie jest
w stanie ujrzeć go takim, jakim jest on w swym pełnym, rzeczywistym
wymiarze. Uśpiona, ignorowana dusza staje się bowiem przyczyną
ludzkiej ślepoty oraz braku zdolności poznawczych, dzięki którym
człowiek może dotrzeć do sedna swej egzystencji. Osoba
skoncentrowana jedynie na potrzebach ciała wkracza w codzienność
drogą jedynie empirycznych doznań. Istota przekraczająca jej
zdolności poznawcze staje się dla niej czymś absolutnie
nieosiągalnym, abstrakcyjnym niczym ciemność, do której źrenice
człowieka nie są w stanie się przyzwyczaić a tym samym nie
potrafią w jej gęstej czerni czegokolwiek wyraźnie dostrzec, choć
to swą obecnością całkowicie ją wypełnia, czyniąc z niej tor
przeszkód, o jakie osoba w drodze się potyka i rani, wpadając z
powodu swej bezradności i ślepoty we frustracje, w stany
depresyjne, w sieć zniewolenia, od którego próbuje się uwolnić
błędnie rozumianym szczęściem nierzadko utożsamianym z luksusem,
finansowym komfortem, wygodą, prestiżem społecznym, sukcesem i
wszystkim, co daje tylko krótkotrwałe zadowolenie, wywołując głód
na więcej, pobudzając apetyt na doczesne życie i rozbudowując
niepohamowane łaknienie na samorealizację do rozmiarów
zachłanności, i egoizmu oraz pychy a w konsekwencji obojętności
wobec ludzi traktowanych na równi z konkurencją oraz zagrożeniem
odbierającym jednostce szansę na zdobycie wytyczonego celu - na
bycie najlepszym i niepokonanym.
Świat
jest pełen osób przeżywających swoje życie w sposób czysto
konsumpcyjny - zmysłowy, oparty jedynie na doznawaniu,
doświadczaniu, zaspokajaniu potrzeb, na uruchamianiu niemożliwej do
zatrzymania machiny rosnących popędów, przez co człowiek coraz
bardziej przypomina chomika biegnącego przed siebie, ale kołowym
torem obracającej się pod nim karuzeli, w jakiej jest zamknięty,
na skutek czego jego trud, wysiłek i bieg wydają się absurdalnie
bezsensowne, a cel owego biegu donikąd niedorzeczny. Chodniki,
jezdnie, drogi, ścieżki zalewane są tłumami ludzi nikogo i
niczego nie dostrzegających, skoncentrowanych na sobie i na
osiągnięciu idealnego poziomu warunków egzystencjalnych, który
byłby w stanie usunąć lęki, obawy, niepokoje, frustracje,
napięcia..., przywracając wewnętrzną harmonię, wydającą się
stanem nieosiągalnym i utopijnym. Zadowolenie i wyciszenie bowiem są
krótkotrwałe. Stanowią jedynie efekt osiągniętego czy
zrealizowanego działania skoncentrowanego na zdobyciu czegoś, co
staje się kolejnym elementem gromadzonej przez codzienne życie
bezużytecznej kolekcji - majątku, jakiego po śmierci nigdzie ze
sobą nie zabierzemy i jaki już w dobie sędziwej starości traci
swoją wartość, przekształcając się nierzadko w lep na muchy,
czyli na bliskich ceniących sobie w człowieku (niestety bardzo
często) przede wszystkim spadek po nim. Relacje międzyludzkie
budowane są nierzadko na płaszczyźnie uzależnienia lub korzyści.
Nierzadko słyszę od ludzi, wchodzących w znajomość z kimś nowo
poznawanym: Co
mi to da?; Do czego ta osoba może mi się przydać?,
a przecież człowiek to nie magiczna różdżka czy złota rybka,
której celem jest spełnianie życzeń. Od rodziców zaś padają
dumne deklaracje budowane na oszukiwaniu samych siebie. Bardzo często
(zazwyczaj!) matka czy ojciec chwalą się, że mają dobre dzieci,
choć te niewiele lub w ogóle nie angażują się w ich codzienne
życie, choć te zaniedbują więzi oraz relacje z nimi, choć te
skupione są wyłącznie na własnych problemach i celach, a przecież
o tym, że człowiek jest dobry nie stanowi ani jego wykształcenie,
ani dochodowa praca na przyzwoitym stanowisku, ani prestiż społeczny
czy zasób grubego portfela lub ilość podróżny po świecie
liczonych w ciągu roku albo brak konfliktów z prawem. Dobrym
dzieckiem nie jest ten, kto cieszy się luksusem osobistych sukcesów,
ale ten, kto nie zapomina (np.) o rodzicu, kto się o tego rodzica
troszczy i dba o niego, kto ma dla niego czas, kto potrafi
zaangażować się w drugiego człowieka, rezygnując z osobistych
przyjemności w danym momencie.
Świat
jest pełen ludzi uzależnionych od drugiego człowieka. Relacje zaś
są niczym sznurki, za które ktoś wyżej postawiony może
pociągnąć, by umożliwić swym protegowanym lepsze (cokolwiek to
znaczy) życie. Z powodu owych uzależnień społecznych czy
zawodowych wielu z nas stara się być wiernym odwzorowaniem cudzych
wyobrażeń lub oczekiwań. Robimy wszystko, wyrzekając się
nierzadko samych siebie, by kogoś zadowolić, by kogoś nie
rozczarować, by kogoś uszczęśliwić i nie zawieźć. Odbierana
jest nam wówczas prawdziwa,
bo duchowa wolność,
rozumiana dziś
(niestety)
jako (przede wszystkim!) rozwiązłość seksualna.
Owe
życie ślepca zniewala nas i odziera z tożsamości. Stajemy się
bezbronnymi istotami uwikłanymi w sieci toksycznych relacji,
kłamstw, manipulacji, duchowego wyjałowienia, fizycznych potrzeb i
standardów, którym winno sprostać współczesne społeczeństwo.
Codzienność, w obliczu owej powierzchowności, staje się czymś
powtarzalnym i płytkim, o czym zazwyczaj człowiek zaczyna zdawać
sobie sprawę w godzinie śmierci - marność nad marnościami...
Ja
również byłam ślepcem.
Żyłam szanując nade wszystko bliźniego bardziej niż Boga, który
był postacią fikcyjną, i niż siebie, degradując się do poziomu
własnej przedmiotowości i użytkowości. Starałam się robić
wszystko, by ludzie byli zadowoleni i szczęśliwi. Angażowałam się
i pomagałam innym nawet kosztem siebie. Byłam na każde zawołanie.
Wyrzucana przez kogoś z jego życia, wracałam niczym wierny pies na
zawołanie, kiedy byłam potrzebna do tego, by służyć. Dbałam o
rzeczy przyziemne i o sprawy mało istotne. Marzyłam o dobrej pracy
i karierze zawodowej, dzięki której mogłabym zapewnić sobie
piękny, duży dom i wszystko inne, będące formą luksusu,
gwarantującego mi szacunek towarzystwa, w którym byłoby mi dane
się obracać. Tak bardzo angażowałam się w ludzi i uzależniałam
od ich opinii, że aż zatraciłam poczucie własnej tożsamości,
stając się z podmiotu po prostu tylko przedmiotem. Zagłębiając
się zaś w nauki niedzielnych kazań, wierzyłam, że poniżana,
muszę się z tym pogodzić, nastawiając jak nie prawy, to lewy
policzek i cierpliwie znosząc w ten sposób wszelkie upokorzenia, że
niechciana i pogardzana, winnam wybaczać w nieskończoność
wszelkie przykre dla mnie sytuacje, że
moim powołaniem jest służenie tym, którzy o to proszą i którzy
tego ode mnie oczekują, że winy krzywdzących mnie osób
poczytywałam jako swoje przewinienia, doszukując się w sobie wad a
tym samym odrzucając nawet myśl, iż w ogóle cokolwiek potrafię
prócz niszczenia. W owych naukach tak mocno akcentowany był
obowiązek miłowania bliźniego, że aż obumierała we mnie miłość
do siebie samej, a nawet budziła się nienawiść i wstręt. Nieraz
miałam ochotę wyrzucić z własnej piersi potężnym krzykiem
osobisty ciężar bólu, zżerającego mnie od środka niczym
nowotwór. Im bardziej się poświęcałam, z tym większym barkiem
szacunku się spotykałam, tym brutalniej byłam traktowana przez
ludzi, którym oddawałam nawet to, co zdobywałam ciężką pracą,
wierząc, iż sobie bez tego poradzę, a oddając dobra materialne
innym - osobom w potrzebie (?!), przyczyniam się do czynienia czegoś
nareszcie wartościowego.
28
sierpnia 2010 roku narodziłam się na nowo poprzez nawrócenie. W
Miasteczku Krwi Chrystusa w Rawie Mazowieckiej Pan Bóg stanął
przede mną już nie jako postać fikcyjna, ale jako Chrystus - żywy,
namacalny, prawdziwy Człowiek. Dotknął mego serca. Ustami ks.
Leszka Niewiadomskiego uświadomił mi, że szanując bliźniego
poprzez zaniedbywanie siebie samej dopuszczam się ciężkiego
grzechu, bowiem dla Wszechmogącego jako Jego córka - córka Króla
jestem kimś niezwykle ważnym, równie ważnym jak ów wywyższany
przeze mnie ślepo bliźni, że najgorętszym uczuciem powinnam
obdarowywać przede wszystkim Ojca, gdyż jako Stwórca jest
Początkiem i Końcem, Drogą, Prawdą i Życiem, a miłość do
siebie i (=)
bliźniego winna być światłem mojej więzi z moim Ojcem jako Tym,
którego częścią jestem i dzięki któremu w ogóle jestem.
Wiara
mnie uzdrowiła. Dzięki nawróceniu przejrzałam na oczy -
odzyskałam wzrok, przewartościowałam całe moje życie.
Zrozumiałam, że poniżana i pogardzana mam nie tylko prawo, ale i
obowiązek wyjść z takich toksycznych relacji, strząsnąć proch z
nóg moich i odejść, zabierając ze sobą pokój mego ducha
(Mt 10,14),
że dać jakąkolwiek część siebie mogę jedynie tym, którzy są
tego godni
i którzy to docenią, okazując mi szacunek
(Mt 10,12-13),
że relacje powinnam nawiązywać przede wszystkim z osobami
pokrewnego ducha
(Mt 10,5-6), rozeznając kim i jakim człowiekiem kto jest, gdyż nie
każdy zasługuje na to,
czego często żąda ode mnie (Mt 10,11),
że mam prawo otrzymywać zapłatę za swoją pracę
i zasługuję na uznanie każdej osoby bez względu na to, co
posiadam (Mt 10,10), gdyż dobra materialne nie mają w życiu
doczesnym praktycznie żadnego znaczenia, ponieważ nie świadczą o
wartości swego właściciela (Mt 10,9),
że
dzielićbezinteresownie
powinnam się tym, co zostało mi darmo podarowane
(Mt 10,8), że nastawianie policzka prawego lub lewego nie jest
obowiązkiem zaciskania zębów oraz godzenia się z byciem
uprzedmiotawianym, a umiejętnością nie odczuwania pragnienia
zemsty i kontrolowania złości, by nie stać się niewolnikiem
gniewu.
Dziś
widzę świat zupełnie inaczej. Dziś bowiem dostrzegam niemal
wszystko, co wokół mnie rozpościera się najdrobniejszymi
szczegółami, stanowiącymi całość. Dziś Bóg jest dla mnie
Drogą, Prawdą i moim Życiem. Nie ma nikogo ważniejszego od Niego.
Ludzie zaś są warci tyle, ile ja jestem warta sama dla siebie, więc
dbam o kontakty z tymi, dla których jestem osobą równie
wartościową jak oni sami są dla siebie wartościowi. Wobec
bliźniego stałam się jednakowo
wymagająca,
jak jestem wymagająca wobec samej siebie. Porzucam towarzystwo tych,
z którymi nie jest mi po drodze i (ponieważ!)
dla
których przedstawiam jedynie wartość podmiotową niczym notowania
na giełdzie.
Dziś jestem siebie świadoma - jestem świadoma własnej
podmiotowości. Odzyskałam swoją tożsamość. Wiem, że ani złoto,
ani srebro, ani miedź, ani to jak mieszkam i co posiadam nie
stanowią o mojej wartości jako człowieka, ponieważ jako osoba -
córka Króla sama w sobie przebijam cenę rzeczy materialnych,
nabytych i w rzeczywistości nieistotnych. Zdałam
sobie sprawę, iż gromadzenie majątku na ziemi nie jest sednem
mojego życia. Nie urodziłam się po to, by eksponować tylko!
piękno mego ciała poprzez lusus jakiego ono potrzebuje i w jakim
kocha się pławić, ale po to, by dać szansę mojej duszy dojrzeć,
rozkwitnąć i stać się lepszą - doskonalszą. To
ja jestem żywym złotem, srebrem i miedzią. To ja jestem skarbem
nad skarbami i w taki sam sposób traktuję każdego człowieka,
dlatego też cudem
relacji z
bliźnim jest
jego
osobowość,
nie zaś to, co osiągnął
czy to, czym się otacza, co posiada, czy to, jak wygląda.
Dziś
potrafię siebie kochać i patrzeć na siebie jako kogoś
wątkowego. Umiem również cieszyć się każdą drobinką
codzienności oraz traktować wszystko w sposób iście królewski
jakby (np.) sucha kromka chleba była wykwintną i najdroższą
potrawą na świecie. Sukcesem jest dla mnie moje dobre samopoczucie,
owocujące komfortem na miarę cesarza, i wolność będąca spokojem
sumienia, i brakiem uzależnienia od ludzi,
a tym samym byciem szczerą wobec samej siebie i prawdziwą w
relacjach z innymi.
Kiedyś
wstydziłam się nawet swojego imienia - nie lubiłam go, ponieważ
nie potrafiłam zaakceptować siebie jako człowieka - dziewczynki,
kobiety, patrząc na siebie oczami otaczających mnie roszczeniowych
i plujących jadem krytyki osób. Dzięki wierze, która mnie
uzdrowiła, postrzegam
siebie zupełnie inaczej. Widzę w sobie kogoś wartościowego.
Patrzę na siebie przez pryzmat nie tego, jak postrzegają mnie inni,
ani nie
przez
pryzmat tego, jak wyglądam czy co posiadam, ale przez to, co
potrafię oraz co mogę.
Dziś jestem
dumna ze swojego imienia,
oznaczającego "wywyższona przez Boga", bowiem taką się
właśnie czuję - wywyższoną przez Stwórcę - córką Króla.
Przejrzałam.
Odzyskałam wzrok
i moje ciało wyszło z ciemności (Mt 6,22-23),.
Dziś świat i życie codzienne postrzegam inaczej
(Mt 6,24).
Radością i błogosławieństwem jest wszystko, czego doświadczam,
i to, kim jestem i kim się staję każdego dnia, starając się być
lepszą niż wczoraj
(Mt 6,19-21),
a priorytetem jest dla mnie to, bym podobała się przede wszystkim
Bogu, a nie ludziom, co czyni mnie naprawdę wolną oraz szczęśliwą
(Mt 6,1).
"U
Jezusa zebrali się faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy
przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów
brali posiłek nieczystymi, to znaczy nieobmytymi rękami. Faryzeusze
bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie
jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I gdy
wrócą z rynku, nie jedzą, póki się nie obmyją. Jest jeszcze
wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają,
jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.
Zapytali
Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: "Dlaczego Twoi uczniowie
nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi
rękami?" Odpowiedział im: "Słusznie prorok Izajasz
powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: "Ten lud
czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci
Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi.".
Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji,
[dokonujecie obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych
rzeczy czynicie]." I mówił do nich: "Umiecie dobrze
uchylać przykazanie Boże, aby swoją tradycję zachować. Mojżesz
tak powiedział: "Czcij ojca swego i matkę swoją", oraz:
"Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmiercią zginie.".
A wy mówicie" "Jeśli kto powie ojcu lub matce: Korban, to
znaczy darem [złożonym w ofierze] jest to, co by ode mnie miało
być wsparciem dla ciebie - to już nie pozwalacie mu nic uczynić
dla ojca ni dla matki. I znosicie słowo Boże przez waszą tradycję,
którąście sobie przekazali Wiele też innych rzeczy czynicie."..
Potem przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego:
"Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumcie! Nic nie wchodzi z
zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to,
co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Z wnętrza
bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże,
zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp,
wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z
wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym."."
(Mk
7, 1-15)
Czymże
jest tradycja w życiu Kościoła Katolickiego, w życiu
chrześcijanina?... W jaki sposób osoba wierząca i uznająca Ojca
Przedwiecznego za swego Pana winna postępować, by godnie wypełniać
Jego wolę i by chwalić Go nie tylko ustami, ale i sercem? Czy
istnieje jakaś podejrzana sprzeczność, kiedy Chrystus krytykuje
faryzeuszy i uczonych w Piśmie, zarzucając im, iż "uchylają
przykazanie Boże, a trzymają się tradycji", o czym świadczy
Ewangelia według świętego Marka przytoczona w wyżej zapisanym
fragmencie Dobrej Nowiny, a kiedy święty Paweł Apostoł w Drugim
Liście do Tesaloniczan nawołuje nas, byśmy "stali
niewzruszenie i trzymali się tradycji, o których zostaliśmy
pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem (tegoż)
listu" (2Tes 2,15)? Czy owym wezwaniem do niewzruszonego
przestrzegania tradycji św. Paweł sprzeciwia się Jezusowi
wydającemu się być niepocieszonym z powodu ludzkiej wierności
wobec tradycji przebijającej i wyprzedzającej w życiu człowieka
jego posłuszeństwo wobec przykazań Bożych bardzo często
traktowanych zbyt pobłażliwie, a niekiedy lekceważonych i
ignorowanych?...
Jak
pojąć sens owych dwóch, zdawałoby się, sprzecznych ze sobą
wypowiedzi?
Nierzadko
znaczenie owego określenia - tradycji - łączymy wyłącznie z tym,
co z pokolenia na pokolenie jest przekazywane w formie ustnej lub
pisemnej a co w konsekwencji stanowi fundament kultury danej
społeczności, objaśniającej ogólnie przyjęte zwyczaje i
obyczaje oraz pielęgnującej reguły doczesnego życia czy obrzędów
odzwierciedlających charakter wyznania religijnego tejże właśnie
społeczności. Nierzadko tradycja jest dla nas wszystkim tym, co
stworzył i poprzez wychowanie, jak również edukację, wcielił, a
także skrupulatnie i konsekwentnie wciela w przyziemną codzienność
człowiek. To twór ludzkich upodobań, poglądów, wierzeń,
potrzeb, zdolności i umiejętności, a jednocześnie to wytyczna
kształtująca charakter relacji oraz decydująca o specyfice
codziennego życia. To "ogół i ciągłość obyczajów, norm,
zachowań (itp.) właściwych jakiejś grupie społecznej,
przekazywanych z pokolenia na pokolenie" (Słownik Języka
Polskiego PWN).
I
gdybyśmy, tylko!, skupili się na semantyce definiującej znaczenie
słowa "tradycja" w wyżej przytoczony sposób, mielibyśmy
albo głowę pełną sprzecznych myśli oraz pełną wątpliwości i
popadlibyśmy w obłęd wewnętrznego chaosu - dezorientacji, albo
poddalibyśmy się bez reszty tej wypowiedzi (Jezusa lub św. Pawła),
według której moglibyśmy żyć najwygodniej, jak nam się tylko
podoba, z zachowaniem spokoju czystego (?!) sumienia. Tymczasem, jako
chrześcijanie, winniśmy przyjąć za oczywiste, że ludzki byt -
byt w ogóle - jest strukturą złożoną, dualistyczną, bo stanowi
połączenie materii - ciała i metafizyki - ducha. W związku z tym
nie można za bezsprzeczny i słuszny wyznacznik przyjmować
definicji podyktowanej w sposób czysto rozumowy. Należy bowiem
uwzględnić również czynnik duchowy, wyższy, gdyż wywodzący się
z Początku wszelkiego istnienia, czyli pochodzący od Boga.
W
obliczu owej dwoistości bytu jako dzieła Stwórcy tradycja zdradza
swe podwójne znaczenie. Wówczas bowiem rozumiemy ją jako "ogół
i ciągłość obyczajów, norm, zachowań (itp.) właściwych
jakiejś grupie społecznej, przekazywanych z pokolenia na
pokolenie", ale i (a nawet przede wszystkim!) jako stałą,
czyli to, co dał człowiekowi Bóg, by ten żył według owej
stałej,
która jest (niczym innym jak) kodeksem obowiązującego Prawa -
spisem Przykazań, jakie "winniśmy wypełniać, aby żyć i
dojść do posiadania ziemi obiecanej nam przez Pana naszych ojców"
(Pwt 4,1), spisem nakazów, jakich w żaden sposób nie wolno nam
zmieniać, bo zostaliśmy zobowiązani, by "nic (do nich) nie
dodawać i nic (z nich) nie odejmować" (Pwt 4,2). Zatem w
kontekście czysto duchowym tradycja jest formą reguł i zasad
przedstawiających człowiekowi wolę Stwórcy, którą każdy
chrześcijanin ma obowiązek wypełniać, wyrzekając się samego
siebie i własnego przyziemnego życia, przyjmując z pokorą swój
krzyż, by naśladować Chrystusa (Mk 8, 34). Z tego to właśnie
powodu - z nałożonego na nas przez Pana Nieba i Ziemi
posłuszeństwa wobec Niego, i całkowitego oddania się Ojcu
Przedwiecznemu - Mojżesz "nauczał nas praw i nakazów, jak mu
rozkazał czynić Pan, Bóg nasz, abyśmy je wypełniali" (Pwt
4,5). Jeśli więc skupimy się na tradycji, czyli na wszystkim tym,
co jest przekazywane z pokolenia na pokolenie, począwszy od czasów
Mojżesza, i przestrzegane przez chrześcijan nie! jako ogół czy
ciągłość obyczajów, norm, zachowań (itp.) właściwych danej
grupie społecznej, czym jest (chociażby) "obmywanie kubków i
dzbanków oraz naczyń miedzianych albo rąk", lecz jako! treść
reguł ustalonych przez Stwórcę i nałożonych na nas obowiązkiem
przestrzegania Dekalogu bez wprowadzania w zapis wyliczonych w nim
przykazań zmian dodających cokolwiek czy cokolwiek odejmujących,
dostrzeżemy, iż wypowiedź Jezusa i wypowiedź świętego Pawła to
jednakowo brzmiący głos Słowa Bożego. Chrystus, podobnie jak
święty Apostoł, nakazują nam skupić się na Istocie ludzkiego
życia, którą jest Prawo ustalone i dane nam przez Pana Nieba oraz
Ziemi. Winniśmy zatem wypełniać wolę Boga poprzez skrupulatne
oraz wierne przestrzeganie Jego przykazań i nakazów. Owa stała
jest bowiem tradycją, przy której każdy chrześcijanin powinien
"stać niewzruszenie i trzymać się jej" (święty Paweł
- w Drugim Liście do Tesaloniczan), i której nie ma prawa "uchylać
na rzecz tej tradycji, którąśmy sobie sami przyznali"
(Chrystus - w Ewangelii według świętego Marka), bo ktokolwiek
"zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i
uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszym w królestwie
niebieskim, a kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki
w królestwie niebieskim"(Mt 5,19), ktokolwiek zaś nie będzie
posiadał "sprawiedliwości większej niż uczeni w Piśmie i
faryzeusze, nie wejdzie do królestwa niebieskiego" (Mt 5,20).
Owa stała
winna zostać nienaruszona ludzką skłonnością do
nadinterpretacji, selekcji, by móc wybrać w egoistyczny sposób w
życiu doczesnym to, co wygodniejsze i niewymagające poświęcenia
oraz zaangażowania, o czym wspomina sam Jezus wyraźnie i świadomie
zaznaczając, iż "dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani
jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się
wszystko spełni" (Mt 5,18), do czego zobowiązuje się nawet
Syn Boży zapewniający, że "nie przyszedł znieść Prawa ani
Proroków - nie przyszedł znieść, ale wypełnić" (Mt 5,17).
Powyższa
analiza tradycji bezdyskusyjnie wskazuje centralne i pierwsze miejsce
w życiu człowieka, należące się nikomu i niczemu innemu jak Bogu
- Początkowi i Końcowi wszelkiego bytu, i stworzenia. Tradycja
bowiem rozumiana jako Prawo ustanowione przez Pana Nieba i Ziemi, w
którym "ani jedna jota, ani jedna kreska się nie zmienią,
póki się wszystko nie spełni" winna wyprzedzać tradycję
jakąśmy sobie - ludzie - przyznali, czyli ów "ogół i
ciągłość obyczajów, norm, zachowań (itp.) właściwych jakiejś
grupie społecznej, przekazywanych z pokolenia na pokolenie".
Niestety wspomniany porządek, wynikający z obowiązku
przestrzegania tradycji przede wszystkim jako przykazań i nakazów
Bożych, został naruszony. W wyniku soboru watykańskiego II (11
października 1962 roku - 8 grudnia 1965 roku) Bóg zostaje
zdegradowany (coraz wyraźniej kładzie się - zdecydowanie większy
- nacisk na miłowanie bliźniego niż na miłowanie Ojca
Przedwiecznego z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił)
a Pan Jezus przeprowadzony z ołtarza do tabernakulum w bocznej nawie
przypomina już przypisaną Mu rolą widza i obserwatora, nie zaś
Pana, którego wierni powinni adorować i przy którym powinni
czuwać. Stwórca Wszechmogący jest dziś postrzegany bardziej jako
rodzic bezstresowo wychowujący swoje dzieci, przesadnie, wręcz
rażąco!, Miłosierny, ale już (bardzo rzadko) Sprawiedliwy. Coraz
częściej można spotkać kapłanów wygłaszających pocieszenia w
stylu: Pan Bóg wybaczy i (chciałoby się kolokwialnie napisać)
zagłaszcze grzesznika na śmierć ojcowską pobłażliwością oraz
miłością. Dostojnicy Kościoła Katolickiego stali się (w
potopowej wręcz ilości) bardziej miłosierni niż Stwórca. Dodają
do przykazań i nakazów Bożych nadinterpretacje o czysto
humanistycznym znaczeniu, przesadnie skupiając się na
wspaniałomyślnej wyrozumiałości Ojca Wszechmogącego, który (w
świetle owych nadinterpretacji) zdaje się puszczać płazem
wszelkie wykroczenia, a tym samym ujmują powagę Prawu, narażając
powierzonych im łaską kapłaństwa wiernych na zatracenie i być
może nawet potępienie. Ignorancja tradycji jako nakazów
ustanowionych przez Stwórcę a przekazanych nam przez Mojżesza
powoduje, że obecnie ustalane są nierzadko i coraz śmielej własne
reguły, i tworzone są oraz wdrażane w życie osobiste definicje
poszczególnych przykazań. Coraz odważniej i coraz bezczelniej
(niestety) szerokie grono dostojników kościelnych (z wyjątkiem
wiernych Bogu kapłanów) dodaje i odejmuje, i tym samym nie wypełnia
Prawa, a jednocześnie znosi Proroków, czego nie dopuszczał się
Sam Jezus Chrystus, a na co pozwalają sobie niektórzy duchowni,
angażując się (na przykład) w ekumenizm rozrastający się w
niebezpieczny dla chrześcijan sposób a będący ciężkim grzechem
wobec (obiektywnie pisząc) pierwszego przykazania (Nie
będziesz miał bogów cudzych przede mną),
którego zdeptanie świat miał okazję oglądać, współuczestnicząc
(aktywnie lub biernie) chociażby w "spektaklu" związanym
z amazońskim rytuałem czczącym inkaską boginię ziemi,
zapewniającą (według pradawnych wierzeń czasów prekolumbijskich
mieszkańców górzystych terenów Ameryki Południowej) żyzność i
płodność pól - boginię wprowadzoną przez papieża Franciszka do
Bazyliki świętego Piotra na wzór cielca ze złota stworzonego
przez Arona na prośbę Izraelitów podczas nadspodziewanie długiej
nieobecności Mojżesza (Wj 32,1-10).
Arogancja
w Kościele Katolickim rośnie a jej destrukcyjne zjawisko wprowadza
chaos. Duchowni, a za ich przykładem również wierni, powinni
wypełniać Prawo i naśladować Chrystusa, który wyraźnie
zaznacza, iż "ani jedna jota, ani jedna kreska się nie zmienią
się w owym Prawie, dopóki niebo i ziemia nie przeminą", więc
skoro utrzymanie stałej
jest dla Zbawiciela - Boga tak ważne, to jakiż przywilej
przywłaszczono sobie do dodawania nadinterpretacji i odejmowania
znaczenia stawiającego przed człowiekiem niełatwe do spełnienia
oczekiwania Stwórcy, a tym samym przekształcania w owej stałej
joty i kreski. Skoro Jezus przyszedł, by wypełnić wspomniane
Prawo, to winniśmy Go w tym naśladować. Zatem z tytułu jakich
przywilejów, kiedy Zbawiciel wspomina, że naszym bratem jest ten,
kto wypełnia wolę Ojca Wszechmogącego (Mt 12,48-50), niektórzy
duchowni głoszą, iż wszyscy (bez względu na wyznanie) jesteśmy
braćmi, bo jesteśmy stworzeni przez Boga, co w świetle
przytoczonych słów Mesjasza brzmi niczym bluźnierstwo. Owszem -
każdy byt, każda istota są dziełem Stwórcy. Trudno jednak
każdego człowieka nazwać bratem i traktować jak brata.
Niewierzący czy innowiercy niewypełniający woli Ojca
Przedwiecznego nie są - zgodnie z nauką Jezusa - braćmi
chrześcijan. Na pewno są istotami stworzonymi przez Boga i z tego
tytułu zasługują na szacunek, co nie ulega wątpliwości. Nie
możemy jednak uważać muzułmanów, hindusów, buddystów itd. za
swoich braci, bo to określenie przysługuje tym, którzy wypełniają
wolę Ojca Wszechmogącego - wypełniają Prawo.
Wiele
jest dzisiaj dowodów na dodawanie i odejmowanie jot oraz kresek w
tradycji, jaka powinna być stałą
naszego
codziennego życia. Czego zatem (w dobie współczesnych zdarzeń i
demoralizacji) powinien trzymać się chrześcijanin? - Oczywiście
Słowa Bożego. Dzięki bowiem lekturze Pisma Świętego jesteśmy w
stanie rozeznać Prawo i poznać Proroków, a tym samym jesteśmy w
stanie strzec się przed wilkami w owczej skórze, by odbudować
Kościół wierny tradycji - Bogu Ojcu Wszechmogącemu,
unikając tym samym zagrożenia, jakim jest utrata kontroli nad
niewiernym sercem rodzącym złe myśli, nierząd, kradzieże,
zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp,
wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pychę, głupotę. Dzięki bowiem
niewzruszonemu staniu na straży tejże właśnie tradycji - stałej
-
i trzymaniu się przestrzegania oraz wypełniania przykazań, i
nakazów Stwórcy, a równocześnie naśladowania w tym Chrystusa
chrześcijanin jest w stanie utrzymać wewnętrzny spokój, czyli
wolność uwarunkowaną poczuciem nieobciążonego winą sumienia.
Należy bowiem pamiętać, iż "całe to (wyżej wymienione) zło
z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym, a przez to uległym
wobec reformatorów zniekształcających Kościół poprzez dodawanie
i odejmowanie jot oraz kresek w Prawie Bożym, modernizowanym według
ludzkiej, a przez to pozbawionej mądrości, intencji
niewiele mającej wspólnego z wolą Ojca Przedwiecznego.
"To
nie Bóg popycha mnie ku pokusie, by patrzeć jak upadam. Ojciec tak
nie postępuje. Ojciec natychmiast pomaga wstać. To Szatan prowadzi
nas na pokuszenie."
(papież
Franciszek)
Czy
aby na pewno?
Człowiek
ma krnąbrną naturę i twardy kark, czego potwierdzenie znajdziemy
bez problemu w Piśmie Świętym lub historii czy w codziennym,
również osobistym, życiu, zaś "pycha, jako przekora miłości
- jak twierdził św. Josemaria Escrivá
de Balaguer
- narasta w nim (w każdym z nas) z wiekiem, jeśli nie zostanie w
porę poskromiona". Zatem - według św. Josemarii Escrivy
de Balaguera - jedynym ratunkiem dla nas jest "upokorzenie,
uniżenie, ukrycie się i zniknięcie, które powinny być całkowite
i absolutne", co potwierdza także Sam! Jezus Chrystus,
zwracając się do każdego z nas słowami: "Jeśli kto chce iść
za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż
swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie,
straci je, a kto straci swoje życie z mego powodu, ten je zachowa."
(Łk 9, 23-24)
Bóg,
wypędzając z Raju Adama i Ewę, nie obiecał im luksusu, wygody,
pomyślności, szczęścia czy zdrowia. Rozgniewany ich
nieposłuszeństwem nakazał obojgu opuścić miejsce, w którym to
wszystko mieli zagwarantowane, a co stracili sprzeniewierzając się
woli Ojca. Życie doczesne jest zatem dla każdego człowieka karą
za grzech Adama i Ewy, i za grzechy, jakich się dopuszczamy każdego
dnia nieprzestrzeganiem (np.) Dziesięciu Przykazań. Bóg,
wypędzając człowieka z Raju, zadał mu pokutę. Żąda więc i
oczekuje, że każdy z nas oczyści swoją duszę z grzechów "trudem
brzemienności, bólem rodzenia dzieci, trudem zdobywania pożywienia,
zbieraniem cierni i ostów, potem ciężkiej pracy" (Rdz
3,16-19), czyli (odwołując się do wypowiedzi św. Josemarii
Escrivy
de Balaguera), że swym upokorzeniem, uniżeniem, ukryciem się i
zniknięciem w znoju codzienności doszczętnie zniszczy w sobie
pychę, czyniąc w swym sercu miejsce dla Miłości jaką jest Ojciec
Wszechmogący. Życie doczesne jest jedynie prochem, z którego
jesteśmy i w który się obrócimy (Rdz 3,19). Chrystus zaś jest
Drogą, Prawdą i Życiem. To dzięki Jezusowi i przez Jezusa możemy
wrócić do "ziemi, z której zostaliśmy wzięci" (Rdz
3,19). Tylko dzięki Chrystusowi możemy żyć wiecznie, wyrzekając
się siebie, naśladując Go i na Jego wzór dźwigając Jego jarzmo
i ucząc się od Niego, gdyż On jest cichy i pokorny sercem (Mt
11,29).
Z
tego
właśnie powodu - z powodu naszej pychy i grzesznej natury - Ojciec
Wszechmogący, wiernie nam towarzysząc, przeprowadza nas przez
cierpienia i przykrości codziennego życia, czyli wodzi nas, by
każdą i każdego oczyścić z win, wzmocnić w wierze, zahartować
w nadziei i rozpalić Miłością, by poskromić w nas pychę. Uczy
nas samodzielności i odporności na to, co złe i dla nas zgubne.
Nie odstępuje nas nawet na krok, ale z tytułu podarowanej nam
wolnej woli - prawa do podejmowania decyzji czy dokonywania wyborów,
do popełniania błędów - pozwala nam iść przez codzienne życie
własnymi ścieżkami. Obserwuje nas czujnie, lecz nie przenosi nas
na rękach przez kałuże znajdujące się na drodze doczesnej
tułaczki, w której nierzadko zmagamy się z trudnościami,
cierpieniami, bólem, niedostatkiem, upadając pod ciężarem
druzgocącego nas poczucia winy czy bezradności, niemocy i
bezsilności. Bóg - jako kochający człowieka Ojciec - nie
interweniuje w ludzkie porażki nieproszony w sposób nadopiekuńczy
i przesadnie troskliwy. Z tytułu właśnie Swej Miłości do nas
pragnie nauczyć każdą i każdego z nas samodzielności. W tę
naukę chodzenia wpisane są więc upadki i niepowodzenia,
stłuczenia i cierpienia.
W końcu raczkująca pociecha, starająca się stanąć na własnych
nogach, by dzięki nim móc się przemieszczać,
musi podjąć próbę owej samodzielności. Żaden rodzić nie nauczy
swego dziecka chodzić, jeśli będzie je nosić na rękach przez
całe życie, jeśli je będzie nadopiekuńczo asekurować, by nie
stała mu się absolutnie żadna krzywda. Prawdziwie kochający
ojciec czy szczerze kochająca matka dają swej pociesze przestrzeń,
by ta miała możliwość podjęcia próby samodzielnego
poruszania się, a więc (moglibyśmy powiedzieć:) wodzą ją na
pokuszenie, czyli zmuszają ją do odważenia się postawienia
pierwszego kroku, do usiłowania pokonania dystansu dzielącego ją
od opiekuna, co na drodze pełnej przeszkód (np. w umeblowanym,
ciasnym pokoju) może okazać się niebezpieczne i w przypadku upadku
bolesne.
Identycznie
postępuje z człowiekiem Bóg.
Ojciec
Wszechmogący pragnie nauczyć nas samodzielności. Pozwala nam więc
podejmować decyzje i dokonywać wyboru, uważnie się nam
przyglądając, czyli Swą obserwacyjną i milczącą obecnością
popycha nas ku pokusie - sprawdza ludzkie umiejętności stawiania
pierwszych kroków, tj. radzenia sobie ze złem w doczesnym,
codziennym życiu, od którego nie da się w żaden sposób uciec.
Efektem przyziemnej wędrówki potykającej się o różnorakie
trudności są
upadki
i niepowodzenia oraz
przykrości,
dzięki czemu torem
błędnych decyzji czy niechwalebnych wyborów rozwijamy
się duchowo, doświadczając
tego, co dobre, i tego, co niepożądane,
bo niemiłe Bogu
a dla nas zgubne;
dojrzewamy
w prawdzie i mądrości, a
tym samym metodą prób
i błędów dążymy
do
świętości
niczym(chociażby)
Hiob
i Abraham wystawieni
na próbę - na pokuszenie, czyli (jak to tłumaczy "Słownik
języka polskiego" PWN) zmuszeni
do odważenia się na coś i do usiłowania dokonania czegoś
niebezpiecznego oraz trudnego
w ramach egzaminu dojrzałości duchowej - wiary, nadziei i miłości
- egzaminu, który obaj zdają chwalebnie, pokonując w sobie ludzkie
słabości.
Oczywiście
można wyszczególnione przykłady bohaterów Starego Testamentu
zanegować,
uzasadniając
ich odporność na pokusę - żądze i namiętności -
stwierdzeniem, że zostali oni wybrani przez Stwórcę, co
automatycznie nadaje im status wyjątkowości, z jaką przeciętny
człowiek nie jest godzien się porównywać lub utożsamiać
ze względu na grzeszną naturę i brak silnej woli. Wówczas
jednak
takie
uzasadnienie okaże się bluźnierczym
zaprzeczeniem
słowom
Samego Jezusa, zapewniającego,
iż
każdy chrześcijanin - każdy wierzący w Chrystusa - w Boga Ojca
Wszechmogącego jest wybrany,
a więc wyjątkowy,
co Mesjasz dobitnie wyjaśnia i podkreśla, zwracając się do nas
wyjaśnieniem
następującej wypowiedzi:
"Nie
wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na
to, abyście szli
i owoc przynosili"
(J 15,16).
W
przytoczonym cytacie Pan Nieba i Ziemi podkreśla nasze wyróżnienie
jakim jest podarowana nam łaska wiary. Oprócz tego przedstawia nam
również nasze przeznaczenie - powołanie. Wyraźnie bowiem
zaznacza, że mamy iść
i przynosić
owoce, co wiąże się z konieczności opanowania sztuki
samodzielnego poruszania się, czyli!: podejmowania decyzji i
dokonywania wyborów, które powinny zmierzać do wypełnienia woli
Ojca, a które z tytułu wspomnianej samodzielności i
specyfiki codziennego życia będą
narażone na pokusy - na odczuwane przez nas żądze i namiętności,
pragnienia wynikające z pychy i naszego ego. Można zatem śmiało
stwierdzić - na podstawie wyżej przytoczonej wypowiedzi Jezusa
Chrystusa - że papież Franciszek użył nieprzemyślanego i
sprzecznego z ową wypowiedzią uzasadnienia
zmian, jakie postanowił wprowadzić w Modlitwę Pańską.
Bóg bowiem posyła nas byśmy szli
i przynosili
owoce.Oczekuje
więc,
iż posiądziemy umiejętność bycia istotami
samodzielnymi
na Jego chwałę, w obliczu czego chrześcijanin jest niczym
małe dziecko
próbujące stanąć na własnych nogach,
odważające się utrzymać w pionowej pozycji -
w ryzach - swe
ciało i usiłujące pokonać drogę dzielącą je od ramion
kochającego Ojca stawianymi niezdarnie krokami, co wiąże
się z niebezpieczeństwem niepowodzeń, pokus - żądz i
namiętności, upadków, słabości wobec pragnień i kaprysów
współczesnego świata.
W
obliczu owych oczekiwań naszego Stwórcy i Pana trudno zatem mówić
o tym, bezmyślnie i naiwnie powtarzając słowa papieża Franciszka,
że "Ojciec natychmiast pomaga nam wstać", gdyż nie!
każde ludzkie, rozpaczliwe wołanie o pomoc kończy się wyraźną i
wyczuwalną fizycznie interwencją wzywanego na ratunek Boga, co
potwierdza chociażby przykład Hioba czy co potwierdzają
doświadczenia ludzi zmagających się z cierpieniami przez długie,
zdające się ciągnąć w nieskończoność lata.
Niekiedy
człowiek popychany
bywaprzez
Stwórcę ku
pokusie na wzór Syna Marnotrawnego,
który, sprzeniewierzając się swemu Rodzicowi, musiał
osobiście
odczuć skutki swej krnąbrnej i niepokornej natury, tzw. twardego
karku,
wielokrotnie upadając i coraz bardziej pogrążając się w
upokorzeniu, uniżeniu, ukryciu się i zniknięciu, i który, gdy
tylko całkowicie i absolutnie poddał się pokorze, poskramiając w
sobie pychę, wstał świadomy swych błędów i wrócił do Ojca
błagając o wybaczenie (Łk 15,11-32).
Jak
zatem, w świetle owej przypowieści, rozumieć argumentację papieża
Franciszka?!
Jeżeli
Biskup Rzymski twierdzi, że "Bóg nie popycha człowieka ku
pokusie, by patrzeć jak człowiek upada" i że tylko "Szatan
prowadzi na pokuszenie",
bo"Ojciec
tak nie postępuje, bo Ojciec
pomaga nam natychmiast wstać"
to:
Jak
wytłumaczyć
Mękę Pańską?! Czy Ofiara Chrystusa była działaniem wyłącznie
Szatana?! Czy tym samym Męka Pańska jest potwierdzeniem, że
Stwórca obserwujący maltretowanie Mesjasza i przyglądający się
Jego upadkom oraz pozwalający na zakatowanie Zbawiciela przez Jego
ukrzyżowanie nie jest Ojcem Syna Bożego, gdyż gdyby Nim był
(zgodnie z logiką Biskupa Rzymskiego),
pomógłby Jezusowi i nie dopuścił do przelewu Jego Przenajdroższej
Krwi, a podniósłby Go i nie postąpiłby w sposób narażający
Nazarejczyka na odważenie się przyjęcia tego kielichu (Łk 22,42)
i na usiłowanie udźwignięcia niewyobrażalnego cierpienia jako
niebezpieczeństwa
zatrważającego ludzkie serca oraz przerastającego człowieczą
odporność na ból?!
Tymczasem
Bóg powołał Chrystusa, by ten pokornie przyjął na Siebie winę
grzeszników,
by obmył ich dusze strumieniami własnej Krwi, by stał się
Barankiem złożonym w ofierze całopalnej w imię zbawienia
człowieka. Ojciec Wszechmogący poświęcił własnego Syna. Pchnął
Go ku pokusie, obnażającej się w chwili słabości,
zasygnalizowanej przez błagającego o litość Mesjasza,
zwracającego się do Pana Nieba i Ziemi słowami modlitwy: "zabierz
ode mnie ten kielich!", po których pojawia się akt zgody i
oddania: "Jednak
nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie" (Łk 22.42), na
skutek czego Stwórca decyduje się przeprowadzić Jezusa przez Mękę,
by Ten umarł na Krzyżu i oddał Swego Ducha przybity do Drzewa
Zbawienia.
Jak
zatem argument papieża Franciszka ma się do owego (jakże
nieludzkiego) Wyznania Miłości? Czy Bóg, który cierpliwie
przygląda się Męce Swego Syna, pozwala Mu trzy
razy upaść
pod ciężarem dźwiganego Krzyża, nie przybywa na ratunek
katowanemu w bestialski sposób Mesjaszowi i
czuwa nad okrutną śmiercią Umiłowanego Dziecka, nie jest Ojcem
Chrystusa, bo (jak twierdzi Biskup Rzymski) "Ojciec tak nie
postępuje"?!
Sprzeczność
papieskiej wypowiedzi z owym
przytoczonym
przykładem,
zaczerpniętym z Pisma Świętego, razi mnie potwornie i rani.
Uwłacza ona bowiem Majestatowi i Wszechmocy Boga jako Ojca Syna
Człowieczego.
Jeżeli
bowiem
- jak stwierdza Biskup Rzymski - "tylko
Szatan prowadzi na pokuszenie", czyli na odważenie się (jak to
wyjaśnia semantycznie "Słownik języka polskiego" PWN) na
coś trudnego i na usiłowanie zrobienia czegoś niebezpiecznego,
to... Kto był adresatem wypowiedzianej w Ogrójcu prośby Chrystusa,
wołającego: "Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten
kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!"
(Łk 22,42)?! Skoro Ojciec miałby (zdaniem głowy Kościoła
-papieża
Franciszka)
nie dopuścić do upadku, bo "Ojciec
tak by nigdy nie postąpił",
to kto powołał Jezusa do złożenia tak Wielkiej Ofiary Miłości w
imię zbawienia człowieka?! Kto był decydującym w sprawie Męki,
jaką odważył się i usiłował znieść Chrystus, by ocalić nas
ode złego, by nas Swą Krwią odkupić, uwolnić i uświęcić?!
To
Bóg Ojciec
Wszechmogący dopuścił do Męki Pańskiej. To
On pozwolił,
by żądni Krwi Jezusa ludzie zadali Nazarejczykowi potworne
cierpienie i by skazali Go na śmierć przez ukrzyżowanie, bo w
imię Miłości do człowieka pragnął, aby ten wrócił do ziemi, z
której został wzięty, i aby cieszył się życiem wiecznym w
Niebie (Rdz 3,19). To
Bóg
poświęcił Swego Jednorodzonego Syna. To Ojciec Wszechmogący
wodził
Chrystusa na pokuszenie, czyli idąc z Nim ramię w ramię,
przeprowadził
Go przez Mękę - przez miejsca Stacji Jego Drogi Krzyżowej, na
którą Mesjasz został skazany, i był przy Umiłowanym Synu, kiedy
Ten odważył się na przyjęcie kielichu Swego Cierpienia,
wyrzekając w Ogrójcu słowa: "Jednak nie moja wola, lecz Twoja
niech się stanie!" (Łk 22,42), i kiedy Ten usiłował
udźwignąć ból, jakiego żadna oraz żaden z nas nie byłby w
stanie znieść. To nie Szatan, a Bóg "tak umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy,
nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3,16).
Jak
więc można było powiedzieć, że "Ojciec tak nie postępuje"?!
Miłość
Boga do człowieka przejawia się w przywileju wolności, czyli w
podarowanej mu wolnej woli, z tytuły czego nie jesteśmy
"natychmiast podnoszeni", kiedy upadamy, co nie oznacza, że
nie jesteśmy kochani przez Stwórcę. Ojciec Wszechmogący pozwala
nam uczyć się bycia samodzielnymi. Pozwala nam dorastać i
dojrzewać w wierze, nadziei i miłości, której Wyznaniem
Rodzicielskim jest męczeńska śmierć Syna Jego Jednorodzonego.
Skoro
więc zostaliśmy wybrani i wierzymy w Chrystusa Pana naszego, i
Zbawiciela, mamy obowiązek "wziąć Jego jarzmo na siebie i
uczyć się od Niego, gdyż On jest cichy i pokorny sercem" (Mt
11,29). Mamy obowiązek naśladować Jezusa
i tym samym mamy obowiązek cierpliwie oraz pokornie znosić
upokorzenia, uniżenia, cierpienia bez roszczeń i pretensji, że
Kochający nas Ojciec nie biegnie nam na ratunek, nie pomaga nam
natychmiast wstać, a niekiedy popycha nas ku pokusie i patrzy jak
upadamy, byśmy nauczyli się samodzielnie chodzić, aby przynosić
owoce swego życia jako świadectwa wiary, nadziei i miłości.
Mamy obowiązek walczyć z pychą, która
- jak twierdził św. Josemaria Escrivá
de Balaguer
- narasta w nas z wiekiem, jeśli nie zostanie w porę poskromiona.
Musimy więc mieć świadomość, że łaska wiary i zaszczyt bycia
wybranym przez Zbawiciela - przez Boga w imię Miłości, by Ją
krzewić i budzić w sercach ludzi, czyni nas podobnymi do Hioba czy
Abrahama. Możemy zatem zostać powołani do odważenia się na
podjęcie trudnych dla nas wyrzeczeń czy strat oraz do usiłowania
zrobienia czegoś, co może okazać się dla nas (w naszym odczuciu
lub wyobrażeniu) niemożliwe oraz niebezpieczne. Musimy jednak
zawsze mieć świadomość tego, że Bóg Ojciec wodzący nas na
pokuszenie, czyli przeprowadzający nas przez cierpienie i znój
codzienności, zawsze idzie obok nas ramię w ramię, i nigdy nas nie
opuszcza, chociaż upadamy i musimy się podnieść. Musimy mieć
świadomość tego, że jarzmo, które bierzemy na siebie na wzór
Chrystusa jest słodkie, a Jego brzmię lekkie i że poprzez
utrudzenie niszczymy w sobie pychę, a tym samym "znajdujemy
ukojenie dla naszych dusz" (Mt 11, 29-30).
Mamy
obowiązek naśladować Jezusa, ale też mamy prawo w Jego Imię
prosić Boga Ojca Wszechmogącego, by "nie wodził nas na
pokuszenie" - nie poddawał nas próbie, której z tytułu
wrodzonej słabości i grzeszności moglibyśmy nie podołać.
Musimy jednak pamiętać, że nie zawsze zostaniemy natychmiast
podniesieni z upadku, że niekiedy zostaniemy pchnięci ku pokusie
jak Hiob czy Syn Marnotrawny (na własne życzenie), jeśli kochający
nas Pan uzna, iż jest to konieczne, by okiełznać i poskromić w
nas pychę. Bóg bowiem jest Panem Miłosiernym, ale i
Sprawiedliwym!,
o czym wielu dostojników Kościoła katolickiego zdaje się
zapominać, wygłaszając - za przykładem papieża Franciszka -
hasła o Ojcu pobłażliwym, nadopiekuńczym, przesadnie cierpliwym i
bezstresowo "wychowującym" swe pociechy,
a tym samym... czy naprawdę i szczerze kochającym, czy raczej
kompletnie obojętnym wobec losu swych dzieci?