"Posłali natomiast do niego kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy mieli podchwycić Go w mowie. Ci przyszli i rzekli do Niego: "Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i na nikim Ci nie zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?". Lecz On poznał ich obłudę i rzekł do nich: "Czemu Mnie wysyłacie na próbę? Przynieście mi denara; chcę zobaczyć.". Przynieśli a On ich zapytał: "Czyj jest ten obraz i napis?". Odpowiedzieli Mu: "Cezara". Wówczas Jezus rzekł do nich: "Oddajcie więc Cezarowi, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga". I byli pełni podziwu dla Niego."
(Mk 12, 13-17)
Ileż razy my - chrześcijanie jesteśmy poddawani takim próbom w doczesnym życiu, w społecznych relacjach ukształtowanych na bazie politycznych ideologii? Ileż razy jesteśmy poddawani egzaminom w dziedzinie fałszywie rozumianej tolerancji czy nadużywanej błędnie dyskryminacji jako niesprawiedliwego oskarżenia za brak miłości i szacunku do bliźniego? Jak często osaczają nas faryzeusze żądający od katolików ślepego dostosowania się do wdrażanych w życie niedorzecznych pomysłów uwłaczających chrześcijaninowi, i jednocześnie powołujących się na wyżej wymieniony fragment Ewangelii według Świętego Marka, próbując wywołać w nas poczucie winy oraz odruch uległości wobec ich obrzydliwych roszczeń, będący następstwem impulsu wynikającego z zatrwożenia przed zostaniem posądzonym o brak empatii, wrażliwości czy posłuszeństwa Bogu poprzez wypełnienie Jego woli zaprezentowanej w przytoczonych wersetach Pisma Świętego?
Mnie zdarzyło się to kilkakrotnie.
Staram się żyć uczciwie według (przede wszystkim!) Prawa Bożego. Wola Ojca Przedwiecznego jest dla mnie Drogowskazem postępowania. Staram się więc miłować bliźniego mego, ale jak siebie samą, w związku z czym domagam się od szanowanej przeze mnie osoby szacunku do mnie i traktowania mnie w sposób, w jaki ja tę osobę traktuję. Staram się wypełniać moje zobowiązania wobec państwa, w którym mieszkam, by nie kraść. Dostosowuję się do obowiązującego prawa, by nie mieć na sumieniu przestępstwa. Nie zapędzam się jednak do ślepego posłuszeństwa względem ludzi. Nie ma bowiem żadnej władzy nade mną, która nie pochodziłaby od Boga (J 19,10-11). Bardziej obawiam się więc Sądu Ostatecznego i tego w jaki sposób Pan mój Wszechmogący ocenia moje myśli, słowa, czyny oraz starania niż tego, w jaki sposób postrzegają mnie ludzie, którzy zazwyczaj mierzą innych własną miarą. Kiedy ktoś zatem stawia mnie pod ścianą i wymaga ode mnie podporządkowania się temu, co jest bezprawne w kontekście Bożych Przykazań, co nie godzi się z moim sumieniem jako chrześcijanki, odmawiam i odrzucam uległość, jakiej się ode mnie w takich momentach oczekuje. Nie mam się bowiem podobać ludziom, a memu Stwórcy. Nie mam również obowiązku wypełniać woli człowieka. Spoczywa na mnie bowiem posłuszeństwo przede wszystkim wobec Boga. Winna jestem zatem żyć według woli Ojca Przedwiecznego. Grzech nazywam więc grzechem. Moja mowa zaś brzmi jasno i klarownie: TAK, NIE, nie zachowując nic pomiędzy tymi dwoma określeniami. Jeżeli coś jest obrzydliwe, nie będę się temu podporządkowywać. Nie chcę i nie zamierzam działać wbrew własnemu sumieniu. Cenię sobie bowiem nade wszystko ciszę i duchowy spokój, na straży czego stoi zawsze pokora i posłuszeństwo wobec mego Pana. Nie fascynuje mnie więc współczesny świat. Stanowi on bowiem mizerną konstrukcję domku z kart. Kiedy zatem ktoś wymusza ode mnie podporządkowanie się strukturze tegoż świata, będącego jedynie marnością nad marnościami, powołując się na mój obowiązek oddania Cezarowi tego, co do Cezara należy, zadaję jedno, ale (w moim odczuciu) bardzo istotne pytanie, a mianowicie:
Ileż i co należy do Cezara, a ileż i co należy do Boga?
Starając się utrzymać równowagę wewnętrzną w życiu doczesnym poprzez wypełnianie nałożonych na nas obowiązków według reguły odpowiedzialnej za czystość naszego chrześcijańskiego sumienia a podanej przez Chrystusa w wyżej przytoczonych wersetach Pisma Świętego, należy najpierw rozeznać: co jest Czyją własnością. By oddać Cezarowi to, co do niego należy, trzeba znać dziedzinę i płaszczyznę jego stanów rzeczy oraz słusznych roszczeń wobec nas jako obywateli. By zaś oddać Bogu to, co do Niego należy, winniśmy mieć świadomość tego, co jest własnością Stwórcy. Skoro jednak wszystko pochodzi od Ojca Wszechmogącego, co pochodzi od Cezara i co przynależy do Cezara? Skoro wszyscy jesteśmy stworzeniami Boga a chrześcijanie są dziećmi Boga, to czy stanowimy własność kogoś innego i czy ktoś, prócz naszego Stwórczy, ma nad nami władzę sprawczą?
W związku z powyższym, jeśli kiedykolwiek ktokolwiek zażąda od Ciebie posłuszeństwa w jakiejkolwiek sprawie i akceptacji jakiejkolwiek sytuacji, nakazując, byś oddał Cezarowi to, co do Cezara należy, rozważ wpierw przytoczone wyżej zagadnienie w świetle własnego sumienia i w kontekście Pisma Świętego, by mieć i jasność, i pewność, że to, czego od Ciebie ktoś oczekuje, rzeczywiście jest własnością Cezara. Jeżeli zaś będziesz mieć sprzeczne wobec stawianych Ci roszczeń przekonania, nie wahaj się sprzeciwić, powołując się na argumenty Nauki Jezusa Chrystusa, by nie tylko zachować duchowy spokój, ale by tym sposobem oddać Bogu to (!), co do Niego należy. Nie pozwól, aby współczesny świat okradał Ojca Przedwiecznego z Jego własności i tym samym z Majestatu, zaszczuwając Cię fałszywie rozumianą tolerancją czy dyskryminacją lub podobnymi hasłami stanowiącymi spójny element propagandy dążącej do sukcesu psychicznego zniewolenia słabych i uległych.
Oddaj Cezarowi to, co do Cezara należy, a Bogu oddaj to, co do Boga należy. Zważ jednak, wypełniając ów wyszczególniony obowiązek, byś nie popełnił błędu ni grzechu, byś zachował czystość sumienia i byś wypełnił wolę Ojca Przedwiecznego. Bacznie zatem rozważ w świetle Pisma Świętego:
Ileż i co należy do Cezara, a ileż i co należy do Boga?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz